تأثير دماي فراوري اكسيد منيزيم بر ظرفيت بافري، فراسنجه هاي تخمير و هضم شكمبه اي در شرايط آزمايشگاهي

مقدمه: باتوجه به افزايش جمعيت و بالارفتن نيازهاي بشري به توليدات دامي، پرورش دام روي به شيوه صنعتي آورد است. در اين نوع از پرورش ، بخش زيادي از نيازهاي خوراكي دام ها توسط مواد كنسانتره اي و غلات تامين مي گردد كه داراي الياف پايين و قابليت هضم بالايي مي باشند. اما تغذيه زياد موادكنسانتره اي باعث بالارفتن pH و بروز اسيدوز مي گردد. به جهت مقابله با اسيدوز از مواد بافري استفاده مي گردد كه توانايي كاهش اسيديته شكمبه و افزايش نسبت استات: پروپيونات و بهبود هضم الياف را دارا مي باشند. اكسيدمنيزيم جزو مواد قليايي كننده به شمار مي رود كه باعث خنثي كردن اسيدوز مي شود كه امروزه جزو مواد رايج مورد استفاده در جيره نشخواركنندگان مي باشد. مواد و روش ها: به منظور مشخص نمودن ظرفيت بافري و شاخص ارزش بافري تركيبات آلكالايزري موجود در استان، و همچنين تاثير آن ها بر فراسنجه هاي تخمير و هضم شكمبه اي در شرايط برون تني، پژوهش پيش رو در طي دو مرحله صورت گرفت. تعداد 4 نمونه كربنات منيزيم (A، B، C و D) انتخاب گرديد. سپس به منظور توليد اكسيد منيزيم، نمونه ها را به كوره ي آزمايشگاهي انتقال داده و در مدت زمان 3 ساعت، تحت سه دماي متفاوت (400، 700 و 1000 درجه ي سانتي گراد) تحت حرارت قرار گرفتند. طي مرحله ي اول آزمايش، به محاسبه و اندازه گيري فراسنجه هاي pH و ظرفيت بافري پرداخته شد. سپس طي مرحله ي دوم، فراسنجه هاي تخمير و هضم شكمبه اي مورد بررسي قرار گرفت. نتايج و بحث: به منظور تعيين pH و ظرفيت بافري،درطي مرحله ي اول آزمايش نتايج حاصله نشان دهنده ي اختلاف معني دار آماري در pH و ظرفيت بافري بود (05/0˂P). در مرحله ي دوم آزمايش، تاثير تيمارهاي آزمايشي بر فراسنجه هاي تخمير و هضم شكمبه اي به روش كشت ثابت در شرايط برون تني مورد بررسي قرار گرفت. تيمارها در اين بخش شامل كربنات منيزيم (A، B، C و D)، و اكسيدهاي منيزيم A، B، C و D فراوري شده در دماهاي 400، 700 و 1000 درجه ي سانتي گراد بودند. نتايج به دست آمده بيان داشت كه بالاترين پتانسيل توليد گاز (b) متعلق به نمونه ي كربنات منيزيم D بود. در طرف مقابل، كمترين ميزان توليد گاز متعلق به نمونه ي اكسيد منيزيم C فراوري شده در دماي 700 درجه ي سانتي گراد بود. در اين آزمايش، غلظت نيتروژن آمونياكي تحت تاثير هيچكدام از تيمارهاي آزمايشي قرار نگرفت. بيشترين pH محيط كشت متعلق به نمونه كربنات منيزيم C، و كمترين مقدار آن به نمونه اكسيدمنيزيم C فراوري شده در دماي 700 درجه سانتي گراد متعلق بود. همچنين تيمارهاي آزمايشي روي ماده خشك ناپديدشده شكمبه نيز تاثير گزارده به نحوي كه بيشترين و كمترين ميزان آن به ترتيب به تيمارهاي كربنات منيزيم A و اكسيدمنيزيم C فراوري شده در دماي 1000 درجه سانتي گراد تعلق داشت. نتيجه گيري كلي: نتيجه كلي از اين آزمايش بيان مي كند كه مقادير اندازه گيري شده نمونه هاي كربنات منيزيم و اكسيدمنيزيم با يكديگر داراي اختلاف مي باشند و بين نمونه ها، تفاوت ها زياد است. همچنين اثر فراوري دما بر نمونه هاي اكسيدمنيزيم سبب بهبود فراسنجه هاي مورد آزمايش گرديد. درعين حال، دماي بهينه فراوري در اين آزمايش 700 درجه سانتي گراد تعيين شد.