نقد زيبايي شناسانه اشعار پايداري غلامرضا رحمدل

Aesthetic critique of Gholamrezar Hamdal s poems

متون ادبي خواه به صورت نظم، خواه به صورت نثر ،داراي عناصر بلاغي و قابل تفسير و تحليل است ،از اين رو چشم اندازي زيبايي‌شناسانه دارد. ويژگي بارز نظم يا شعر ،وجود ظرفيت در آهنگين ساختن كلام و افزايش بعد موسيقايي در بافت آن است. لازم به ذكر است واكاوي عناصر موسيقي در كلام نيل به اصول زيبايي شناسي را شفاف تر و بديهي تر مي سازد. گذشته از موسيقي كلام ، مضامين متنوع شعري، همچنين زبان برجسته و چينش واژگان خاص ،تأثير منحصربه فردي در ايجاد زيبايي كلام دارد. شعر پايداري از اين حيث مستثني نيست. لذا دايره ي مفاهيمي چون وطن، مبارزه با ظلم و ستم ، مقاومت، بيداري، آگاهي، اميد به رهايي و آزادي ،خاستگاه انديشه ي شاعران پايداري است. غلامرضا رحمدل از چهره هاي ماندگار شعر انقلاب و جنگ در دوره ي معاصر است كه اشعار او در قالب هاي متنوع كلاسيك و نو توانمندي او را در عرصه ي شعر پايداري نمايان مي سازد . ابيات او با زباني ساده و سليس و محتوايي ژرف و دقيق سروده شده است. كاربرد متنوع آرايه هاي بلاغي ،كلمات و تركيبات بديع و بكر اشعارش ، مهارت وي را در عرصه هنر اثبات مي كند . هدف اين نوشتار ، تبيين اشعار پايداري او از بعد زيبايي شناسي است تا به اين پرسش پاسخ دهد كه اشعار او داراي كداميك از ويژگي هاي زيبايي شناسي است؟ اين پژوهش به روش توصيفي اسنادي ، تحليل شده است.