نشانه هاي روايت ستيزي در شعر نيمايوشيج

Anti narrative in Nimas poetry

شعر معاصر با تاكيد و پيروي از خلاقيت و تئوري پردازي هاي نيمايوشيج، داراي نظام ساختاري كاملا متفاوت با شعر كلاسيك است؛ به طوري در اين پيروي، استقلال، هويت و نبوغ هنري يافته است. تاكيد بر نواوري هاي ساختاري در مسير روايت گريزي در شعر، به همراه شتاب زباني و انعطاف پذيري هاي خلاق از بداعت هاي موجود در شعر نيما است. نيما در جهت تقويت اين تازگي هاي هنري، به سرعت از كلاسيسم و روايت گرايي مسلط بر ادبيات فارسي و شعرهاي اغازين خود مي گذرد و شيوه ي روايي اشعار را كه شيوه ي مسلط و غالب بر اشعار كلاسيك بود، به چالش مي كشد و با شگردهاي ساختاري جديد در «نفي روايت» و روايت گريزي پا مي فشارد. استفاده از تكنيك «زير متن و سپيد نويسي»، «پايان باز»، «آغاز وابسته»، «پرش زماني»، «فشرده سازي»، «تكرار يا بسامد»، «ساختار هاي سوالي و تعجبي فراوان» از مهمترين گزاره ها و تلاش هاي نيما، براي دفاع از «روايت گريزي» و مدرن سازي شعر معاصر است كه در جهت به «تعويق افتادن معنا»، «عدم قطعيت» و همچنين «ادبيّت» عمل مي كنند. بررسي اين نشانه هاي مدرن سازي شعر و «روايت ستيزي» در شعر نيما، هدف و موضوع اين مقاله است.