چكاچك تفنگ و گلوله درشعر نيما يوشيج و عبدالعزيز رنتيسي

Guns and bullets inthe poetry of Abdul Aziz Rentisi and Nimayoshig

رنتيسي از آن شاعراني است كه ستم بر ملّت فلسطين را با جان و دلي آكنده از تعهّد و تديّن خويش لمس كرده است. سال ها حبس و شكنجه در برابر صهيونيست ها روح بلند اين مرد را صيقل داده و اشعار پرشور و انقلابي وي نه تنها فلسطينيان ، بلكه ساير انسان هاي آزاده جهان را مجذوب خود ساخته است . نيمايوشيج در ايران با سبك نو خويش استبداد وخفقان سنگين عصرخود را با اشعار ساده و عوام فهمش به خوبي بازگو كرده است . دراين مقاله بر آنيم از شيوه ها و آمال رنتيسي و نيما در تداوم مبارزه عليه مستكبران آگاهي يابيم . اين تحقيق ،از روش كتابخانه اي و توصيفي بهره گرفته است. هر چند نيما مثل رنتيسي در زندان هاي مخوف شكنجه و آزاري نديده است ولي فضاي خفقان و ظلم حكومت پهلوي روح و دل ساده و روستايي اين شاعر را بسيار آزرده است. هردو شاعر با نمادها و رمزهايي چون، شب ، وطن ، تفنگ ، باغ، ، دريا ، موج،...توده هاي مستضعف جامعه را به نبرد عليه استبداد داخلي وخارجي كشانده وبراي مبارزه مسلّحانه هم كه شده ، تمايل داشتند از تفنگ و گلوله استفاده كنند.در اين مقاله از شكل مبارزه و پايداري هر دو شاعر در قبال مستكبران سفّاك آگاهي مي يابيم. و تأثير آموزه هاي ديني و همّت والاي آنان را درسنگر مقاومت به خوبي مي بينيم كه همچون سدّي پايدار در برابر سلطه دشمن بي رحم ايستاده و به بيداري ملّت مظلومشان از جان و دل مايه گذاشته اند .