بازآفريني داستان هاي شاهنامه و مثنوي در ادبيات كودك و نوجوان

Recreating the stories of Shahnameh and Masnavi in ​​children s literature

هدف اين مقاله نمودن جايگاه والاي كودكان در جامعه و لزوم آشنايي آنها با آثار كهن فارسي است. ادبيات كودك و نوجوان در ايران رشد قابل توجهي داشته است. ايجاد رابطه ميان متون كهن و ادبيات امروزي همواره يكي از مباحث پركشش بوده است. بخشي از آثار روايي كه شاعران و نويسندگان فارسي زبان آنها را خلق كرده اند، مورد توجه داستان نويسان امروزي قرار گرفته است. بازنويسي داستان، بهترين شيوه براي آشنايي كودكان و نوجوانان با متوني است كه درك و فهم آن به طور مستقيم براي آنها دشوار است.اين تحقيق نشان مي دهد كه كودكان و نوجوانان با خواندن و درگير شدن با اين متون نه تنها از جنبه ي فرهنگي غني تر مي‌شوند؛ بلكه احساسات ملي در آنها شكل ميگيرد. از بين آثار كهن فارسي، مثنوي معنوي مولانا به دليل ويژگي هاي خاصي چون تمثيلي بودن، ساختار حكايت در حكايت، گنجانده شدن پيام هاي متعدد و متنوع در يك قصه و شاهنامه فردوسي به دليل دارا بودن داستان هاي جذاب و پركشش از قابليت بالايي برخوردارند تا مبنايي براي نويسندگان آثار كودك باشند. با توجه به اهميت بازنويسي براي كودكان، ضرورت ارزيابي و بررسي دقيق تر اين متون نيز روشن مي گردد زاويه ديد در متن اصلي و در بيشتر داستان هاي شاهنامه، سوم شخص داناي كل است كه شيوه مناسبي براي روايت داستان هاي كودك و نوجوان به شمار مي‌رود. چرا كه تمام زواياي داستان و شخصيت ها براي خواننده آشكار مي شود. روش كار اين پژوهش كتابخانه‌اي است.