جايگاه و نقش شعر در عصر مشروطيت

The position and role of poetry in the age of constitutionalism

با مطالعه تاريخ ادبيات آن چه بيش از هر چيز خود نمايي مي كند اين است كه در طول صدها سال، شعر فارسي گرچه از نظر سبك هاي ادبي و نوع بيان شاعر، متفاوت است، همواره در يك مسئله اشتراك داشته و آن، وابستگي شعر و شاعر به دربار حاكمان و دور بودن از مردم است. جدا از لطافت و ظرافت شعر فارسي در طول تاريخ، شاهد هستيم كه از زمان رودكي، پدر شعر فارسي، تا قرن ها بعد و عصر قاجار، شاعران همواره عافيت طلب بوده و حضور در دربار حاكمان را بر نماينده مردم بودن ترجيح مي دادند و همواره در مدح و وصف حالات گوناگون اربابان خود شعر مي سرودند و پاداش مي گرفتند اما شعر معاصر از دوره مشروطه اين ساختار ها را شكست و از درباري بودن به سمت مردمي شدن حركت كرد. اين مقاله نگاهي كلي به خط فكري و درون مايه شعر در دوره مشروطه و دغدغه هاي اصلي شاعران در اين دوره است.