انبساط با خداوند (نگاهي سبك شناسانه به مفهوم انبساط در نگاه عرفا)

Arrogance with God (A stylistic view of the concept of arrogance in the view of mystics)

هر چند زبان در معني زبان شناسانه و سوسوري آن نقش اصلي در خلاقيت شاعر دارد اما پذيرفتن تعريف سبك به عنوان مبحثي اساسا زبان شناسانه راه ما را جهت ورود به تعريف ماهيت زيبايي شناسانه اين پديده و تعيين رابطه آن با معني و محتواي اثر هنري سد مي كند و امكان قرار دادن سبك را در جاي واقعي اش در عرصه تكامل ادبيات از ما مي گيرد. از اين رو يك كار سبك شناسي اصيل و تمام آن است كه در بررسي سبك ها، حوزه هاي دروني و محتوايي را يك عامل موثر در كنار عوامل زباني و دستوري و تكنيكي سبك ها به شمار آورد و از طريق آن در شناخت ويژگي هاي آثار ادبي راه يابد. تجربه انبساط و يا همان احساس صميميت و من و تو كردن با خداوند موضوعي است كه بسيار كم و به ندرت در ذهن و زبان عرفاي اسلامي بازگو شده است؛ به عبارت ديگر اگر نگوييم احساس صميميت با خداوند و من و تو كردن با او در مجموعه عرفان اسلامي نوعي تابوشكني محسوب مي شده است، به طور يقين مي توان مدعي شد اين من و تو كردن ها و اين تجربه هاي انبساط با خداوند قطعا خلاف نُرمِ(NORM) فرهنگ عرفاني ما بوده است.از اين رودر اين مقاله برآنيم تا نگاهي سبك-شناسانه به مفهوم تجربه انبساط با خداوند در زبان عرفا داشته باشيم و به طبقه بندي خصيصه ها و ويژگي هاي شاخص اين مفاهيم بپردازيم.