شعر نيما آيينه ي اجتماع

sheer nima aeenaya agtama

هنر و شعر از دير باز عصاره ي فكري و معنوي بشر به شمار آمده و انديشه ي آدمي را در كشف اسرار هستي ، توجه به كيفيت آفرينش ، درك حقيقت ، توصيف زيبايي هاي طبيعت و بيزاري از زشتي و پليدي رهنمون بوده است و كليد خزائن معرفت را به دست افكار و عقول سپرده است . شعر همواره در كشاكش سختي ها و مصائب يك جان پناه تسلي بخش بوده و آدمي را به خونسردي و بي اعتنايي به انبوه مشكلات و حوادث دعوت نموده است. علي اسفندياري معروف به « نيما يوشيج » از شاعران معاصر ايران است كه در ايجاد راه و روشي تازه تغيير و تحولي شگرف در سرزمين شعر بوجود آورد و شعر كلاسيك ( سنتي) را كه داراي ساختار و طرح ويژه اي از نظر ظاهر و قالب (فرم) و نيز باطن و مفهوم (محتوا) بود دگرگون ساخت . از مهم ترين خصايص ويژه شعر نو ( نيمايي ) بازتاب شرايط و تحولات اجتماعي و سياسي و فرهنگي و اقتصادي مردم معاصر و ذكر دردها و رنج هاي آنان است كه نمود چشمگيري در شعر اين دوره دارند ؛ شاعر معاصر خود را به عنوان عضوي از جامعه احساس مي كند و به ترسيم و تصوير نگاري شعري از زندگي خويش و مردم عادي و شرايط جامعه مي پردازد . نيما با سرودن شعرهايي چون هست شب ، واي بر من، خواب زمستاني ، خانواده ي سرباز ، خانه ام ابري است ، محبس و ... احساس و عاطفه اجتماعي خود را به تصوير مي كشد او منادي دردها و آلام همنوعان خويش است ؛ به عبارتي، نيما و ديگر شاعران معاصر در قبال ملت خويش وظيفه پيامبري و ارشاد را احساس مي كنند . گفتار حاضر به شيوه ي ارجاع كتابخانه اي و مستند به منابع مكتوب ، در پي تحليل و بررسي اشعار اجتماعي و ديدگاه نيما نسبت به جامعه است تا روشن سازد كه شعر نو نيما تحولي اساسي در تجلي و انعكاس شرايط اجتماعي و سياسي است و هم چنين چگونگي نگرش و انديشه ي شاعر درباره هستي – زندگي خويش و ديگران - و تاثير آن بر روحيه شاعر را تبيين مي نمايد.