درآمدي بر ارتباط آموزش و توسعه

بخش آموزش، يكي از اركان اساسي توسعه كشورها مي باشد. اين بخش از آن جهت داراي اهميت فوق العاده است كه هم ابزاري مهم براي توسعه بوده و هم يكي از اهداف توسعه محسوب مي شود. هيچ جامعه تحصيل كرده اي فقير نيست و هيچ جامعه بي سوادي ثروتمند نيست. با توجه به اهميت و حساسيت دو مقوله اقتصاد و آموزش و پروش، اين مقاله ضمن مروري بر اين دو واژه با كمك از نظريات صاحبنظران، به پيشينه تاريخي اقتصاد آموزش و پرورش پرداخته و سپس ، منحصرآ بررسي فوايد اقتصادي آموزش و پرورش را مورد توجه قرار دهد. با توجه به بررسي هايي كه در اين نوشتار ذكر گرديده، درمي يابيم كه رشد منابع و سرمايه انساني با تكيه بر آموزش و تربيت نيروي ماهر و تحصيل كرده، از با ثبات ترين بخش هاي اقتصادي جامعه محسوب مي شود ونسبت به سرمايه هاي فيزيكي از ثبات و تعادل بيشتري برخوردار است. درحالي كه ساير بخشهاي اقتصادي غالباً با دوران هاي ركود و رونق مواجه هستند، طبيعت آموزش و پرورش نه تنها خود از ثبات و تعادل قابل توجهي برخوردار است، بلكه به هنگام ركود اقتصادي و بيكاري مي تواند نيروي كار را جذب نموده آن را تجهيز كرده و در هنگام رونق، نيروي كار آموزش ديده را تحويل جامعه دهد. همچنين تقويت سرماية انساني باعث رشد فزاينده در سرمايه هاي ديگر از جمله سرماية اجتماعي، دانشي، فكري و فيزيكي و... مي شود.