نظريه زيباشناختي واكنش خواننده محور

خواندن از گذشته‌‌هاي دور از سرگرمي‌‌ها و تفريحات سالم بوده و بشري به كمك انواع خوانش لذت‌‌جويي و خيال‌‌پردازي كرده است. نظريه زيباشناختي واكنش خواننده محور توجه به ظاهر و مسئله خوانش نيست بلكه پيدايش معنا توسط خواننده و متن است. در اين زمينه ديدگاه‌‌‌‌هاي روان‌‌شناسي، پديدارشناسي، آموزش از كودكي، مطالعات فرهنگي و هويتي بر نقش نظريه زيباشناختي خواننده و آگاهي او از متن، تأكيد فراوان دارند. كاركرد اين نظريه در ديدگاه آموزش از كودكي نسبت به ديگر ديدگاه‌‌ها با اهميت‌‌تر است. زيراكه دانش‌‌آموزان به‌‌جاي تكيه بر معلم و تفسير يا نقدي كه او ارائه مي‌‌دهد، مي‌‌آموزند كه از طريق برقراري ارتباط بين متن و موضوعات و تجارب زندگي خودشان معناي زيباشناختي خود را بيافرينند و سپس آنچه را كه تجربه مي‌‌كنند، توصيف يا رفتار نمايند.