رابطه سلامت روان با عملكرد شغلي و تاب آوري روانشناختي (مطالعه موردي: معلمان مقطع ابتدايي آموزش و پرورش ناحيه دو ساري)

هدف اصلي اين پژوهش «رابطه سلامت روان با عملكرد شغلي و تاب آوري روانشناختي» بود. روش پژوهش در اين مطالعه توصيفي- همبستگي بود. جامعه آماري شامل تمامي معلمان مقطع ابتدايي آموزش و پرورش ناحيه دو شهر ساري در سال تحصيلي 1401-1400 به تعداد 634 نفر كه از اين تعداد 242 نفر به عنوان نمونه بر اساس جدول كرجسي و مورگان به شيوه نمونه گيري تصادفي طبقه اي انتخاب شدند. ابزار گردآوري داده ها پرسشنامه هاي استاندارد سلامت روان را كيز (2008)، عملكرد شغلي عليرضايي و همكاران (1392) و تاب آوري كونور و ديويدسون (2003) بود. داده ها با استفاده از آزمون هاي كولموگروف- اسميرونف و ضريب همبستگي پيرسون به كمك نرم افزار SPSS تجزيه و تحليل شد. نتايج نشان داد كه رابطه مثبت و معناداري بين سلامت روان با عملكرد شغلي معلمان وجود دارد. همچنين بين سلامت روان با تاب آوري روانشناختي معلمان رابطه مثبت و معناداري وجود دارد.