بررسي رابطه هوش معنوي با اميد به زندگي و خود كنترلي در بيماران سرطاني مراجعه كننده به بيمارستان هاي دولتي شهر ساري

پژوهش حاضر با بررسي رابطه هوش معنوي با اميد به زندگي و خود كنترلي در بيماران سرطاني مراجعه كننده به بيمارستان هاي دولتي شهرساري، از نظر هدف كاربردي و روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي مي باشد. جامعه آماري بيماران سرطاني مراجعه كننده به بيمارستان دولتي شهرساري (بيمارستان امام خميني(ره) به تعداد 150 نفربود. حجم نمونه آماري بر اساس جدول كرجسي و مورگان تعداد 106 نفر بيماران سرطاني كه به روش نمونه گيري تصادفي طبقه اي(بر حسب جنسيت)انتخاب شدند . ابزار گرد آوري اطلاعات پرسشنامه هاي هوش معنوي عبدالله زاده (1387)، اميدواري ميلرو پاورز(1988)و خود كنترلي تانجي و همكاران (2004) بود. تجزيه وتحليل داده ها در بخش آمار توصيفي از شاخص هاي آماري ودر بخش آماراستنباطي ، به منظور بررسي فرضيه هاي از آزمون همبستگي پيرسون و در فرضيه ويژه سوم از تحليل واريانس چندمتغيره (MANOVA) استفاده شد. يافته هاي پژوهش نشان داد كه بين ميزان اميد به زندگي و هوش معنوي رابطه معني داري وجود دارد. و همچنين بين ميزان خودكنترلي و هوش معنوي بيماران سرطاني مراجعه كننده به بيمارستان هاي دولتي شهر ساري رابطه معني داري وجود دارد.