پيش بيني بهزيستي روان شناختي بر اساس كيفيت زندگي و تاب آوري مديران آموزش و پرورش شهر ساري

هدف اصلي اين پژوهش «پيش بيني بهزيستي روان شناختي بر اساس تاب آوري و كيفيت زندگي» بود. روش پژوهش در اين مطالعه توصيفي- همبستگي بود. جامعه آماري شامل تمامي مديران مدارس آموزش و پرورش ناحيه دو شهر ساري در سال تحصيلي 1401-1400 به تعداد 261 نفر كه از اين تعداد 252 نفر به عنوان نمونه بر اساس جدول كرجسي و مورگان به شيوه نمونه گيري تصادفي طبقه اي انتخاب شد. ابزار گردآوري داده ها پرسشنامه هاي استاندارد بهزيستي روان شناختي ريف (1989)، كيفيت زندگي سازمان بهداشت جهاني(1996) و تاب آوري كونور و ديويدسون (2003) بود. داده ها با استفاده از آزمون هاي كولموگروف–اسميرونف و ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون چند متغيره به كمك نرم افزار SPSS تجزيه و تحليل شد. نتايج نشان داد كه رابطه مثبت و معناداري بين كيفيت زندگي و تاب آوري با بهزيستي روان شناختي مديران وجود دارد. همچنين متغيرهاي پيش بين در مجموع مي توانند 29 درصد از واريانس بهزيستي روان شناختي مديران را پيش بيني نمايند.