تأثير تغييرات آب و هوايي بر آسايش حرارتي شهر رشت

برخورداري از شرايط آسايش اقليمي و آگاهي از چگونگي اين شرايط، براي زندگي روزمره، فعاليت ها و برنامه ريزي هاي كوتاه مدت و بلندمدت، حائز اهميت است. با نمود پيامدهاي تغييرات آب و هوايي، شرايط آسايش اقليمي نيز با تغييراتي همراه خواهد بود، لذا ارزيابي و پيش نگري شرايط آسايش اقليمي براي دستيابي به توسعه پايدار ارزشمند تلقي مي شود. بنابراين در پژوهش حاضر به بررسي تغييرات آب و هوايي دوره هاي زماني گذشته (1986-2015) و آينده (2020-2050) پرداخته و شرايط آسايش حرارتي شهر رشت ارزيابي شد و علاوه بر مطالعه ميانگين بلندمدت 30 ساله، مطالعه سه ميانگين 10 ساله نيز مدنظر بوده است. در راستاي اهداف پژوهش، با به كارگيري چهار مدل GCM، داده هاي عناصر دماي كمينه، دماي بيشينه و بارش تحت سه سناريوي واداشت تابشي RCP، شبيه سازي و سپس ريزمقياس شدند و با استفاده از آماره هاي سنجش خطا، مدل CanESM2 به عنوان مناسب ترين مدل در برآورد اين عناصر انتخاب شد. بررسي روند تغييرات ماهانه با استفاده از آزمون من-كندال نشان داد كه در دوره مشاهداتي، تغييرات دماي كمينه، بيش از دماي بيشينه بوده و افزايش معنادار دما در بلندمدت با اطمينان بيشتري نسبت به دوره هاي دهه اي مشاهده شده است. بارش در كم بارش ترين ماه سال در بلندمدت و دهه سوم، روند كاهشي معنادار و در پُربارش ترين ماه هاي سال طي دهه هاي دوم و سوم، روند افزايشي معنادار داشته است. بر اساس خروجي مدل ها براي دوره زماني آتي، ماه هاي گرم سال با افزايش و ماه هاي سرد با كاهش دما مواجه خواهند بود و بارش در فصل زمستان و ماه نخست بهار، كاهش و در دو ماه پاياني فصل تابستان و ماه نخست پاييز، افزايش خواهد يافت. با بهره گيري از شاخص زيست اقليمي اوانز، آسايش حرارتي 9 ماه از سال در دوره-هاي زماني مشاهداتي و آتي بدون تغيير ارزيابي و مشخص گرديد كه در برخي ماه ها و دوره هاي زماني، افزايش دما موجب تغيير وضعيت آسايش حرارتي مي شود.