بررسي و ارزيابي پايداري زيست محيطي و اولويت بندي آنها براساس ميزان تاثير در فرآيند برنامه ريزي توسعه پايدار به روش تحليل سلسله مراتبي AHP

Assessing and evaluating environmental sustainability and prioritizing them based on the impact on the sustainable development planning process by hierarchical analysis AHP

پايداري در معناي وسيع خود به توانا يي جامعه، اكوسيستم يا هرسيستم جاري براي تداوم كاركرد در آينده نامحدود اطلاق مي شود، بدون اينكه به طور اجبار در نتيجه تحليل رفتن منابعي كه سيستم به آن وابسته است يا به دليل تحميل بار بيش از حد روي آنها، به ضعف كشيده شود. از طرف ديگر توانايي سيستم براي استقامت و پايايي به گونه اي اجتناب ناپذير وابسته به موفقيتي است كه سيستم در ايجاد ارتباط با محيط بيرو ني كسب ميكند؛ به عبارت ديگر پايداري سيستم به طور كامل وابسته به قابليت سيستم براي سازگاري و انطباق ، تغيير و تحول و پاسخگو يي به محيط است و از آنجا كه محيط به نوبه خود همواره در حال تغيير است ، اين فر ايند سازگاري و انطباق سيستم بايد يك فر ايند پويا و حساس باشد. سيستم پايدار به كاركرد مناسب دروني و به رابطه سازگار با محيط و به عبارت بهتر به پايداري در درون و به پايداري در بيرون ( در تعامل با محيط ) نيازمند است تا در مجموع به عنوان سيستم پايدار عمل كند.لذا براي پايداري زيست محيطي نياز به شناسايي و ارزيابي مدوام مولفه هاي كه در بحث توسعه پايدار نقش دارند انجام گيرد . اين پژوهش جهت تعيين اولويت بندي معيارها و زيرمعيارهاي ابعاد توسعه پايدار ازتكنيك فرايند تحليل سلسله ‌مراتبي (AHP) استفاده شده است. بر اساس نتايج تحقيق اثبات شد، معيار پايداري اجتماعي در پايداري زيست محيطي با وزن نرمال شده 0.674 از بيشترين اولويت برخوردار است. معيار پايداري اقتصادي در پايداري زيست محيطي با وزن 0.226 در اولويت دوم قرار دارد. معيار پايداري محيط زيست در پايداري زيست محيطي با وزن نرمال 0.102 به عنوان آخرين اولويت ما معرفي مي گردد.