تاب‌آوري در سيستم‌هاي انرژي، شاخص‌ها و ارزيابي

Resilience in energy systems, indicators and evaluation

طي ساليان اخير با افزايش تقاضاي انرژي، افزايش جمعيت، پيشرفت فنّاوري و صنعتي‌تر شدن جوامع، تغييرات اقليمي در كشورهاي مختلف رخ داده است. با توجه به اينكه ايران كشوري با احتمال بالاي وقوع حوادث طبيعي است، آمادگي هرچه بيشتر در مقابل اين حوادث، امري لازم و ضروري است. براي مقابله با تهديدهاي ناشي از حوادث با احتمال وقوع كم و تأثير زياد مانند بلاياي طبيعي، از دو رويكرد پيشگيري و تاب‌آوري مي‌توان بهره برد. اولي براي روبه‌رو شدن با مشكلات و اتفاقات شناخته‌شده به كار مي‌رود و دومي براي مقابله با مشكلاتي كه پيشگيري از آن‌ها خيلي سخت است. عدم قطعيت بالا، وقوع هم‌زمان چند خطا و بازيابي زمان‌بر ازجمله مهم‌ترين تفاوت‌هاي بين قطعي‌هاي عادي و ناشي از حوادث طبيعي است. مفهوم كاربردي تاب‌آوري در انرژي، توانايي يك سيستم انرژي براي پيش‌بيني، انطباق با حادثه و بازيابي سريع از آن حادثه با كمترين آسيب است. تاب‌آوري در حوزه انرژي به چهار دسته‌ي توليد، انتقال، توزيع و مصرف تقسيم مي‌شود. در اين تحقيق با بررسي مفهوم تاب‌آوري در حوزه انرژي و شاخص‌ها، نحوه ارزيابي ارائه مي‌شود. در مرحله ارزيابي، مهم‌ترين بخش اقدامات تاب آورندگي (4R) است كه شامل نيرومندي، افزون گري، غناي منابع و سرعت است.