ارزيابي و تاثيرات برخي فلزات سنگين بر جوامع گياهي و جانوري در خاك هاي سطحي مناطق شهري (مطالعه مروري)

اصطلاح فلز سنگين به هر عنصر شيميايي فلزي اطلاق مي شود كه چگالي نسبتاً بالايي داشته باشد و در غلظت هاي پايين سمي يا سمي باشد. نمونه هايي از فلزات سنگين عبارتند از: جيوه (Hg)، كادميوم (Cd)، آرسنيك (As)، كروم (Cr)، تاليم (Tl) و سرب (Pb). فلزات سنگين اجزاي طبيعي پوسته زمين هستند. آن ها را نمي توان تخريب كرد يا از بين برد. تا حدودي از طريق غذا، آب آشاميدني و هوا وارد بدن ما مي شوند. به عنوان عناصر كمياب، برخي از فلزات سنگين (مانند مس، سلنيوم، روي) براي حفظ متابوليسم بدن انسان ضروري هستند. با اين حال، در غلظت هاي بالاتر مي توانند منجر به مسموميت شوند. به عنوان مثال، مسموميت با فلزات سنگين مي تواند ناشي از آلودگي آب آشاميدني (مانند لوله هاي سربي)، غلظت بالاي هواي محيط در نزديكي منابع انتشار يا دريافت از طريق زنجيره غذايي باشد. فلزات سنگين خطرناك هستند زيرا تمايل به تجمع زيستي دارند. تجمع زيستي به معناي افزايش غلظت يك ماده شيميايي در يك ارگانيسم بيولوژيكي در طول زمان در مقايسه با غلظت ماده شيميايي در محيط است. تركيبات هر زمان كه جذب و ذخيره شوند سريعتر از تجزيه (متابوليسم) يا دفع در موجودات زنده تجمع مي يابند. فلزات سنگين مي توانند از طريق پسماندهاي صنعتي و مصرفي وارد منبع آب شوند يا حتي از باران اسيدي كه خاك ها را تجزيه مي كند و فلزات سنگين را در نهرها، درياچه ها، رودخانه ها و آب هاي زيرزميني رها مي كند.