رابطه درآمد و مخارج دولت در ايران با رويكرد پويا

Investigating the dynamic relationship between government income and expenditure in Iran

از ديدگاه نظري، رابطه بين درآمدها و هزينه دولت، يك مسئله كلاسيك از اقتصاد عمومي محسوب مي شود. سياست مالي نقش مهمي در دستيابي به توازن اقتصاد كلان دارد و مي تواند زمينه توسعه اقتصادي را فراهم كند. سياست مالي مناسب به ‌عنوان ابزار لازم براي دستيابي به رشد پايدار، افزايش اشتغال در هر اقتصاد محسوب مي شود. بنابراين، سياست گذاران اقتصادي بايد با وظايف مهم در خصوص تعديل و اجراي سياست مالي مواجه شوند. اين موضوع به ‌ويژه در مورد سياست گذاران در كشورهاي درحال‌توسعه اهميت بيشتري دارد. سياست مالي بخشي از سياست هاي مديريت تقاضا است كه از سوي دولت اجرا مي شود. جريان پرداخت ها و دريافت هاي دولت كه در قالب مخارج و درآمدهاي بودجه اي آشكار مي شود، متغيرهاي اصلي سياست مالي دولت را تشكيل مي دهند. در اين مقاله، ماهيت رابطه هزينه هاي دولت و درآمدهاي دولت براي ايران در يك چارچوب پويا بررسي ‌شده است. روش اصلي اين مطالعه، با استفاده از مدل خودتوضيح با وقفه هاي گسترده به بررسي هم انباشتگي و روابط كوتاه مدت مي پردازد. استحكام آزمون هم انباشتگي آزمون كرانه ARDL از روش تازه توسعه يافته هم انباشتگي تركيبي استفاده شده است. علاوه بر اين، اين مطالعه از معادلات تلفيقي FMOLS، DOLS و CCR براي بررسي ضرايب طولاني مدت بين متغيرها استفاده مي كند.همچنين براي بررسي رابطه علّي بين درآمدها و مخارج دولت در اين مطالعه بر اساس آخرين داده هاي رسمي موجود در اقتصاد ايران، از آزمون علّيت هشيائو طي دوره زماني 1399-1357 استفاده گرديده است. نتايج آزمون علّيت هشيائو نشان ‌دهنده رابطه علّيت يك طرفه از درآمدها به مخارج دولت مي باشد.