مجازات تبعيد از منظر فقه و حقوق

تبعيد، نوعي كيفر در فقه و حقوق است . تبعيد درلغت به معناي دوركردن و دراصطلاح ، مجازاتي است كه به موجب آن فرد مجرم از اقامت در وطن و شهر خود ممنوع مي شود و براي مدتي معين به سكونت در محل ديگري محكوم مي گردد. اجراي كيفر تبعيد به شيوۀ سنتي آن متناسب با جوامع سنتي و قديم بوده و براي هماهنگ سازي آن با اصول مجازات و پيشرفت هاي جديد لازم است تغييراتي در شيوۀ اجراي تبعيد اعمال گردد تا در شرايط كنوني نيز اعمال تبعيد قدرت بازدارندگي لازم را داشته باشد موجب اقلاح و تنبّه مجرم شود و خسارات بزه ديده را نيز جبران كند. مجازات تبعيد، مجازاتي است كه براي مدت معين بر محكوم عليه تحميل مي شود و طبق قانون محكومين به تبعيد، بايد تحت الحفظ به جايي كه محكمه معين مي كند اعزام شده و در آن جا تحت نظر بمانند. اين پژوهش بصورت توصيفي- تحليلي مي باشد و به بررسي مجازات تبعيد از منظر فقه و حقوق مي پردازد.