آسيب شناسي رويكرد سياست خارجي ايران در برقراري روابط با اتحاديه اروپا با تاكيد بر دوران رياست جمهوري حسن روحاني از سال 1392 تا 1400

روابط ميان جمهوري اسلامي ايران و اتحاديه اروپا در چهار دهه بعد از انقلاب اسلامي همواره دچار فراز و فرود هاي بسياري شده است، در مدتي شاهد عدم همكاري و در مدتي ديگر شاهد همكاري فزاينده هستيم. اما اين روابط از سال 1392 به سمت همكاري فزاينده حركت نمود و تا قبل از خروج آمريكا از برجام اين روابط رو به گسترش نهاد؛ اما از ميانه هاي عمر دولت و با ورود ترامپ به كاخ رياست جمهوري و خروج از برجام شاهد كاهش اين روابط و ايجاد دودستگي در تصميمات اروپاييان نسبت به جمهوري اسلامي ايران هستيم. بنابراين هدف مقاله حاضر اين است كه به آسيب شناسي رويكرد سياسي دولت در قبال اين روابط از يكسو و همچنين افكار و ارتباطات اتحاديه اروپا با ايرانيان از سوي ديگر بپردازيم. به همين دليل سوال اصلي مقاله آن است كه رويكرد سياست خارجي دولت روحاني در برقراري روابط با اتحاديه اروپا به چه صورتي بوده است؟ روش تحقيق در اين پژوهش توصيفي - تحليلي است و يافته ها نشان دهنده است كه رويكرد سياست خارجي دولت روحاني در برقراري روابط با اتحاديه اروپا مبتني بر تعامل سازنده بوده است كه در يك دوره (برجام) موفقيت آميز بوده است اما در دوران پسابرجام اين تعاملات با شكست هايي همراه بوده است.