سلب حق تحصيل به‌مثابه ضرر معنوي

با توسعه روابط و تغيير در سطح زندگي انسان‌ها در عرصه بين‌الملل، حقوق بسياري در اين موارد براي افراد تعريف‌شده است. در حقوق داخلي، قانون اساسي و ساير قوانين به اين موارد اهتمام داشته‌اند حال‌آنكه در مراجع قضايي كمتر موردتوجه قرارگرفته است. يكي از اين حقوق، حق تحصيل مي‌باشد. در اين پژوهش به شيوه توصيفي تحليلي و با تعريف ضرر معنوي و مصاديق آن، شيوه‌هاي جبران خسارت در فقه و حقوق ايران بررسي مي‌گردد. يافته‌هاي اين پژوهش اثبات مي‌نمايد سلب حق تحصيل يكي از مصاديق ضرر معنوي و گاه مادي به شمار مي‌رود كه راه‌هاي بسياري را براي جبران آن ازجمله بازگشت به تحصيل، فراهم كردن شرايط تحصيل و درنهايت استفاده از شيوه‌هاي جايگزين مانند جبران از طريق پول مي‌توان در نظر گرفت كه در همه اين موارد عرف جامعه و رضايت زيان‌ديده ملاك قرار مي‌گيرد و همچنين راه‌هاي پيشگيرانه ازجمله قانون‌گذاري در اين زمينه و اصلاح و نسخ قوانيني كه حق تحصيل را محدود يا به‌كلي سلب مي‌نمايد موثر واقع مي‌گردد.