هدايت معنوي امام (عليه السلام) از ديدگاه علامه طباطبايي در تفسير الميزان

يكي از مهم ترين مسائل حياتي در سعادت و تكامل حقيقي بشر، مسئله ي هدايت معنوي از جانب حضرات معصومين (عليهم السلام) است، كه با تصرف باطني امام، به اذن الهي در نفوس انسان هايي كه استعداد سزاواري دارند، تحقق مي يابد. طبق ديدگاه علامه طباطبايي (ره) هدايت به معناي شناختن درست و صحيح هدف، انتخاب راه و طريق صحيح براي رسيدن به هدف و پايداري مسيراست و در خصوص واژه ي امام مي فرمايند: امام، همان هدايت كننده اي است كه با امر الهي هدايت مي كند. ايشان قائلند كه انسان افزون بر هدايت ظاهري، داراي هدايت معنوي است كه براي رسيدن به مراتب عالي در آن، نياز به راهنما و امام دارد؛ امامي كه هم در ويژگي هاي ظاهري مثل حسن خلق در رفتار، زهد و ساده زيستي و آراستگي ظاهري در درجه ي اعلايي باشد و هم در ويژگي هاي باطني مثل صبر، يقين، عصمت و تقواي الهي سرآمد باشد و به امر الهي به هدايت معنوي انسان ها بپردازد و با تصرف در باطن انسان ها، آن ها را به مقصود و مطلوب حقيقي و الهي هدايت كنند. علامه اين نوع از هدايت را هدايت به امر مي نامند، كه پيامبران بزرگي چون حضرت ابراهيم(عليه السلام) پس ازمقام نبوت و پيمودن مراحل مختلف و آزمايش هاي سخت صلاحيت، تصرف در نفوس انسان ها را پيدا كردند.