حمايت از حق آموزش در قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران و اسناد حقوق بشري

اساسي ترين منبع حق بر آموزش كه اين حق را به صورت يك حق اساسي توصيف كرده، اعلاميه جها.ني حقوق بشر و ميثاق حقوق اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي است. دولت ايران باتوجه به پذيرش اسناد بين المللي ملزم به شناسايي حق بر آموزش براساس مندرجات اين اسناد و تضمين آن مي باشد؛ در حالي كه در برخي اصول، تعارضات اساسي با اسناد بين المللي وجود دارد. در اين پژوهش با رويكرد علمي-پژوهشي به موضوع نگريسته و به اشتراكات و افتراقات قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران و اسناد حقوق بشري پرداخته و راهكارها و پيشنهادهايي نيز در اين خصوص ارائه مي گردد.