بررسي معين بودن مهريه از ديدگاه حقوق اسلامي و فقه

مهريه مالي است كه مرد بايستي به مناسبت عقد نكاح به زن بپردازد. به دليل هنگفت بودن، مرد هرگز قادر به پرداخت آن نيست و يا قصد پرداخت آن را ندارد و اگر توان ادا دارد به نحوي طفره مي رود. مهريه به منظور اهميت عقد ازدواج، اكرام و احترام به شخصيت زن و نشانه‌ي حسن نيت و صداقت مرد براي ازدواج و زمينه‌اي براي دوام زندگي زناشوئي است نه بهاي زن. اين در حالي است كه امروزه مهريه به عنوان يكي از معضلات اجتماعي شناخته شده كه وسيله‌اي براي رسيدن به مقاصد مالي و پولدار شدن افراد سود جو مي‌باشد و در برخي موارد باعث متزلزل شدن زندگي زناشوئي و تحقق طلاق‌هاي زود هنگام شده، وگاهي نيز سد راه ازدواج مي‌باشد. اين مسائل وقتي دست به دست هم مي‌دهند عامل اساسي فساد اخلاقي و اجتماعي به شمار مي‌آيند. در حال حاضر با توجه به ملي شدن مهريه و تصويب آن از سوي مجلس شوراي اسلامي اين موضوع از اهميت ويژه‌اي برخوردار مي‌باشد. همچنين؛ بايد اقداماتي انجام شود كه مهر مقداري باشد كه به زن پرداخته شود و از طرف ديگر مقدار مورد توافق، عقلايي باشد و زوج به دليل عدم توانايي پرداخت مهر به حبس محكوم نگردد. يكي از عوامل استقبال زوجين از مهر سنگين، فقدان ديدگاه درست درباره ماهيت و نقش مهر است. از آنجا كه مهر نقش يكي از دو عوض را در نكاح ندارد، نميتوان آن را مشمول قواعد عمومي معاوضات دانست، بلكه قواعد حاكم بر مهر را بايستي از ادله ويژه خود جست.. بنابراين ما در اين پژوهش برآنيم تا به روش توصيفي – تحليلي به بررسي معين بودن مهريه از ديدگاه حقوق اسلامي و فقه بپردازيم.