حقوق بشر و كوويد 19 با تاكيد بر تعهدات دولت ها

بعد از ريشه كن شدن آبله، شيوع بيماري هايي مثل آبولا ،سارس نگراني هاي جدي را در جامعه ي بين المللي دامن زد. با وجود اين، در پايان دهه ي دوم قرن بيست و يكم كه سرعت پيشرفت علم و فناوري به حد اعجاب انگيزي رسيده است براي كمتر كسي اين امر قابل تصور بود كه ويروس جديدي به نام كرونا عامل تهديد حيات افراد شود و بحراني بين المللي ايجاد كند. يكي از سوالات قابل طرح اين است ؛ در حالي كه ويروس كرونا سلامت جامعه ي بشري را در معرض خطر قرارداده و جامعه ي جهاني را به تكاپو واداشته است، دولت ها چه تعهدات و وظايفي را در مقابله با آن به عهده دارند؟ براي پاسخ به اين سوال نوشتار حاضر بر اين فرض استوار است در عصري كه حقوق بشر و حقوق بين الملل بهداشت و سلامت هرروز اهميت بيشتري مي يابد و امنيت انساني و بهداشتي به عنوان يكي از مولفه هاي اصلي حكمراني بيش از پيش مورد تاكيد قرار ميگيرد دولت ها متعهدند در پيشگيري از شيوع و گسترش كرونا چه در داخل كشور خويش و چه به ساير مناطق عالم و درمان افرادي كه به اين ويروس آلوده شده يا احتمال آلودگي را دارند تمام تمهيدات لازم را بينديشند و حداكثر امكانات خويش را بكار گيرند. بنابراين، نظام بين المللي حقوق بشر، اسناد و مقررات جهاني بويژه سازمان بهداشت جهاني تكاليفي را بر عهده ي دولت ها نهاده است و هرگونه نارسايي، سستي و كوتاهي موجب ايجاد مسئوليت حقوقي براي دولت ها ميشود.