بررسي روش‌هاي جايگزين حل‌وفصل اختلافات در قراردادهاي ساخت كشور ايران

ساخت‌وساز به‌عنوان يكي از محورهاي اصلي توسعه هر كشوري مطرح است. ازآنجايي‌كه بروز اختلاف در پروژه‌هاي عمراني اجتناب‌ناپذير بوده؛ استفاده از روشي مناسب براي حل‌وفصل دعاوي حادث‌شده از اهميت وافري برخوردار است؛ از اين رو پژوهش حاضر به روش توصيفي تحليلي و با تمسك به شيوه كتابخانه اي درصدد بررسي موضوع ياد شده است. همواره ارجاع دعاوي به محاكم قضايي با مشكلات عديده‌اي مواجه بوده است؛ بنابراين تمايل افراد به فيصله دادن منازعات از طريق روش‌هاي جايگزين حل‌وفصل اختلافات روزبه‌روز فزوني مي‌يابد و اين مهم در مباحث فني و تخصصي به مراتب بيشتر بروز و ظهور دارد. با بررسي و تشريح روش‌هاي يادشده اعم از مذاكره، كارشناسي، ميانجيگري و داوري به اين نتيجه خواهيم رسيد كه طرق يادشده جايگاه مهمي در پايان دادن به دعاوي حوزه ساخت‌وساز پيدا نموده و به‌كارگيري تمام روش‌هاي مذكور در حقوق ايران و به‌طور خاص در قراردادهاي عمراني رو به افزايش است و اين امر تا حد زيادي از معضلات رسيدگي به دعاوي قراردادهاي ساخت كاسته است. مقنن در ماده 20 قانون پيش فروش ساختمان الزاما از حضور داور سخن به ميان آورده و بدين طريق درصدد توسعه روش هاي جايگزين حل و فصل اختلافات و متعاقب آن كاهش مراجعات مردم به محاكم و جلوگيري از اطاله دادرسي و نهايتا جلب رضايت مردم از طريق ارجاع امر به افرادي متخصص و مجرب است.