نقش حقوق بشر دوستانه در روابط بين الملل و روند پيشگيري از توليد سلاح هاي جديد

حقوق بشردوستانه به منزله بخشي از حقوق قابل اعمال بر درگيري‌هاي مسلحانه، مجموعه‌اي متشكل از حقوق لاهه، ژنو و نيويورك است. از جمله مواردي كه در روايات منع و نكوهش شده، استفاده از سلاحهاي آتش زا است. اين گونه روايات نيز مي تواند دليل بر حرمت استفاده از جنگ افزارهاي كشتار جمعي باشد. در واقع، اسلام دين صلح و امنيت است. حفظ جان انسان‌ها از اهم مصالحي است كه شارع و عقلا بدان اهتمام و توجه دارند. هر سلاحي كه حفظ جان انسان‌ها را به خطر اندازد و موجب كشتار جمعي انسان‌ها شود، خطري براي امنيت جاني و مالي انسان‌ها محسوب شده و به‌كارگيري آن منع گرديده است. در اين تحقيق با هدف روشن كردن مباني و ادله حرمت به‌كارگيري سلاح هسته‌اي در قوانين وضع شده در فضاي بين‌المللي، حكم به‌كارگيري اين سلاح به دست آمده است. با استناد دلايل حقوقي شامل معاهده منع گسترش سلاح‌هاي هسته اي، منشور ملل متحد، رأي مشورتي ديوان بين‌الملل دادگستري در سال ۱۹۹۶، اصل تفكيك و اصل منع درد و رنج زايد به‌كارگيري سلاح هسته‌اي منع شده است، در منابع حقوق بين‌الملل نيز چنين به دست مي‌آيد كه دليلي كه صراحتاً استفاده از اين سلاح را در شرايط دفاع مشروع ممنوع اعلام كند، وجود ندارد و منع به‌كارگيري سلاح هسته‌اي در شرايط عادي نيز از قواعد عرفي مستفاد مي‌گردد.