مباني فقهي و حقوقي حق انسان برمحيط زيست

درتعاليم اسلامي طبيعت دراختيار انسان هاقرارگرفته تا ازآن بهره برداري معقول نمايند و از اتلاف و نابودي آن خودداري نمايند. چنين حقي در قرآن كريم شناسايي شده و از جنبه هاي مختلفي به آن پرداخته شده است و توصيه شده كه از طبيعت به عنوان امانتي الهي استفاده نمايند و حق آيندگان رعايت شود، لذا لازمه تداوم حيات هرانسان ، حق برمحيط زيست كه به عنوان بسترزندگي بشرو ابزار تكامل وي درگفتمان فقهي و اخلاقي قابليت معقولي جهت پژوهش در راستاي صيانت ازآن بعنوان حق انسان وتكليف جامعه بشري دارد.دراين راستا درجهت نيل به برخورداري ازمحيط زيست سالم و اهميت آن رويكرد هاي مختلفي وجود دارد، دراين مقاله ضمن اعتقاد به رويكرد ها ،درصدد تبيين نظامنامه اخلاق محيط زيستي با تاكيد برآموزه هاي فقهي و اخلاقي در راستاي صيانت ازآن بعنوان حق بنيادين بشري هستيم.