جرم انگاري انقراض گونه هاي زيستي

شبكه ي حيات به نحوي سازمان يافته كه زندگي هر موجود زنده در پيوندي ناگسستني با حيات ديگر موجودات است و دخالت نابخردانه در اين شبكه، بقاي نسل همه موجودات و از جمله انسان را به چالش مي كشاند در آن سوي اين چرخه، عملكرد انسان نيز صرف نظر از اينكه به نابودي و انهدام جنگل ها و مراتع انجاميده، گونه هايي از حيوانات را نيز با چالش انقراض و نابودي مواجه ساخته است. در نظام كيفري ايران به منظور تامين اهداف سياسي جنايي در قبال جرايم زيست محيطي جرم انگاري هاي متعددي در ساليان مختلف صورت گرفته است. به رغم اينكه اين ميزان از جرم انگاري دلالت بر دغدغه مقنن مبني بر حمايت كيفري از محيط زيست دارد. تامل در اين مقررات حاكي از اين است كه در مواردي اصل كيفي بودن قوانين و به تبع آن جرم انگاري موثر كه تضمين كننده كارآمدي وضع مقررات كيفري مي باشد رعايت نشده است. در اين مقاله به بررسي مساله ي جرم انگاري زيست محيطي با تاكيد بر گونه هاي جانوري پرداخته خواهد شد.