بررسي معايب و محاسن تمركز تشكيلات قضايي ديوان عدالت اداري

با توجه به اين كه ديوان عدالت اداري به عنوان عالي ترين مرجع قضاوتي اداري در كشور ايران به امور در صلاحيت خود مبادرت مي ورزد اين سوال مهم مطرح مي باشد كه علي رغم عملكرد ارزشمند ديوان ، چگونه يك مرجع قضاوتي متمركز در يك كلان شهر به همه دعاوي اداري در قلمرو يك كشور رسيدگي مي نمايد، حال آنكه دادگاه هاي دادگستري در تمامي قلمرو كشور پراكنده و به حل و فصل دعاوي مي پردازد. چه محاسن و معايبي در راه اين مهم وجود دارد. قطعا تمركز اين مهم در مركز، بروز مشكلاتي را به همراه دارد كه به عنوان مثال منجر به عدم سهولت دسترسي به اين مرجع مي گردد. همچنين حضور مرجع محلي در استان يا شهر دسترسي آسان مردم و جلوگيري از اطاله دادرسي را بهمراه دارد. ذات وجودي اين چنين مراجع مهمي ايجاب مي كند كه براي اقتدار اجرايي در پيشگيري از فساد و قانون گريزي مقامات و مامورين و نيز عدم نفوذ و تاثيرگذاري، سيستم اداره آنها به صورت متمركز باشد. بدين منظور دراين مقاله با بستر شناختي و معلوماتي كه از طريق تحقيقات بنيادي نظري فراهم شده و با توجه به ماهيت مقاله ،اطلاعات را به روش كتابخانه اي گرداوري و در مرحله بعد موضوع مورد تجزيه و تحليل قرار گرفته است.