حقوق مالكيت فكري در پرتو اقدامات سازمان تجارت جهاني

طي دو قرن اخير تمايل كشورها نسبت به متحدالشكل كردن قوانين داخلي و بينالمللي در زمينه حمايت از مقولات مربوط به مالكيت فكري افزايش چشمگيري داشته است. حقوق مالكيت فكري به معناي حق بهرهمندي مادي و معنوي افراد از توليدات فكري خود، از جمله حقوق شناختهشده بشر است كه در عصر جديد به دليل گستردگي بازار عرضه محصولات فكري و سودهاي مادي ناشي از آن در سطح بينالمللي اهميت يافته است. اين مسئله را ميتوان نتيجه شكست نمايشگاه بينالمللي اختراعات و ابداعات وين ۱۸۷۳ دانست كه به علت عدم حمايت كافي از اختراعات خارجي ارائه شده در نمايشگاه، مهمانان خارجي تمايل به نمايش محصولات خود نشان ندادند. از اين رو، به منظور حفظ حقوق مالكيت فكري جامعه جهاني، از سال ۱۸۶۶ به بعد كنوانسيونها و معاهدات مختلفي نظير بِرن، مونته ويدئو، رم، حق تأليف، فونوگرام، تريپس و حق مولف را انعقاد و در ادامه اقدام به تاسيس سازمان جهاني مالكيت فكري كرده است. پژوهش حاضر با روش توصيفي تحليلي و با استناد به منابع كتابخانهاي به معرفي مهمترين معاهدهي مربوط به مالكيت فكري(تريپس) و اقدامات سازمان تجارت جهاني در اين خصوص ميپردازد.