ضرورت استفاده از كشاورزي شهري در شهرسازي(نمونه موردي: شهر گرگان)

Necessity of using urban agriculture in urban planning (Case study: Gorgan city)

جهان امروز با مشكلاتي چون افزايش جمعيت شهر نشين، افزايش تقاضا براي غذا و تخريب محيط زيست و مناظر طبيعي روبه رو است كه راه حل اين مشكلات نيز در خود شهر ها نهفته است. كشاورزيِ شهري به عنوان بخشي از فعاليت هاي شهري علاوه بر تأمين مواد غذايي، كاركرد هاي مهم ديگري چون ايجاد چشم انداز زيبا، ايجاد سرگرمي و فرصتي براي گذران اوقات فراغت به ويژه براي كودكان و افراد بازنشسته دارد. اين پژوهش از نوع توصيفي، تحليلي و كاربردي است و با تكيه بر تحقيقات پيشين با بهره گيري از روش مطالعه اسنادي و كتابخانه اي انجام شده است. هدف اين مقاله تحليل و تدوين راهكارهاي ارتقاء كيفيت محيط اكولوژيك و اجتماعي شهري با استفاده از ظرفيت هاي بومي و با تاكيد بر فضاهاي رهاشده و زراعي داخل و پيرامون شهري به منظور تبديل آنها به فرصت هايي براي كشاورزي شهري و تفريح و سرگرمي و دور شدن از تنش هاي شهري و بالا رفتن سرزندگي فضاهاي شهري عمومي و در نتيجه بالارفتن پايداري شهري و پايداري اجتماعي در شهرها بررسي مي شود. نتايج مطالعات حاكي از آن است كه بكارگيري كشاورزي شهري باعث بهبود كيفيت محيط زيست و بالا رفتن مشاركت اجتماعي و جذب جمعيت در فضاهاي عمومي و بالا رفتن تعامل اجتماعي و سطح سرزندگي محيط و در نهايت ارتقاء پايداري اجتماعي شهري و ايجاد درآمد در اين فضاهاي كوچك شهري منجر شود. استفاده و طراحي صحيح و بهينه از اراضي زراعي و باغي در سطح شهر، كشاورزي شهري را مي تواند به بخشي از ساختار اكولوژيك شهر تبديل نمايد.