استفاده از فنرهاي ارتجاعي با هدف كاهش تغيير مكان ماندگار ناشي از زلزله در سازه با هستة صلب

در ساختمانهاي با هستة صلب، با هدف برابري تغيير مكانهاي نسبي طبقات، از دو هستة صلب (با اتصال مفصل به پي) استفاده مي‌شود كه اين دو هستة صلب در برخي طبقات، با تير پيوند به يكديگر متصل مي‌گردند. به علت آنكه تيرهاي پيوند در هنگام وقوع زلزله، وارد محدوده غير ارتجاعي مي‌شوند، لذا پس از پايان زلزله، تغيير مكانهاي ماندگار قابل توجهي در سازه باقي مي‌ماند. هدف از اين مقاله، كاهش تغيير مكانهاي ماندگار پس از زلزله مي‌باشد. براي كاهش اين تغيير مكانهاي ماندگار، از تعداد محدودي فنر ارتجاعي در مابين دو هستة صلب استفاده شده است. اين فنرهاي ارتجاعي باعث كاهش قابل توجهي در تغيير مكان ماندگار سازه مي‌شوند. با افزايش سختي فنرهاي ارتجاعي، تغيير مكان ماندگار كاهش مي‌يابد. ولي افزايش بيش از حد در سختي فنرها، باعث افزايش تغيير مكان ماندگار در سازه مي‌شود. همچنين تغيير سختي فنرهاي ارتجاعي، باعث ايجاد تغييراتي محسوس در ماكزيمم برش پايه سازه و ماكزيمم تغيير مكان جانبي سازه نيز شده است كه در اين مقاله به اين موضوعات پرداخته شده و اثرات تغيير سختي فنرهاي ارتجاعي بر روي ماكزيمم برش پايه، ماكزيمم تغيير مكان جانبي سازه و همچنين تغيير مكان ماندگار در سازه، بررسي گرديده و بهترين سختي براي فنر ارتجاعي با هدف كاهش تغيير مكان ماندگار در سازه، بدست آمده است. نهايتاً اگر سختي فنرهاي ارتجاعي جمعاً فقط 3 % سختي ارتجاعي سازه باشند، ميانگين تغيير مكان ماندگار در سازه، نسبت به سازه بدون فنر ارتجاعي، 242 % كاهش مي‌يابد كه رقم بسيار قابل توجهي مي‌باشد.