بررسي تاثير شدت ميدان مغناطيسي بر قابليت جداسازي آهن از سرباره كوره قوس الكتريكي

ميزان توليد سالانه سرباره كوره قوس الكتريكي هم اكنون در ايران 5/7 ميليون تن بوده كه پيش بيني مي شود پس از تحقق هدف توليد سالانه 55 ميليون تن فولاد در سال 1404، به 15 ميليون تن در سال افزايش يابد. شركت هاي توليد كننده آهن و فولاد، بخش عمده سرباره توليدي خود را دپو مي كنند و راهكار فني و اقتصادي مناسبي براي مديريت اين پسماند صنعتي به گونه اي كه در زنجيره بازيافت قرار گيرد وجود ندارد. استفاده بيش از 90 درصدي از آهن اسفنجي به عنوان شارژ كوره قوس الكتريكي در كنار دمش اكسيژن به منظور فولادسازي، باعث توليد حجم زياد سرباره (تا 35% شارژ) با اكسيد آهن بالا مي گردد. از اين رو، ارائه يك فرآيند بهينه براي آزاد سازي آهن و جداسازي فازهاي آهن دار سرباره مي-تواند نقشي اساسي در امر تحقق فولادسازي بدون پسماند ايفا نمايد.در مقاله پيش رو، يك نمونه سرباره كوره قوس الكتريكي پس از خردايش دومرحله اي تحت جدايش مغناطيسي خشك به دو روش پي درپي با شدت هاي كاهنده (900-3500 گوس) و تغيير سرعت دوران درام ( m/s 15/0 - 4) قرار گرفت. در روش جدايش مغناطيسي با شدت هاي كاهنده، بازيابي به 56% و عيار آهن كل كنسانتره به 39% رسيد. همچنين با تغيير سرعت درام در شدت مغناطيسي ثابت 1000 گوس، سرعت بهينه m/s 3 انتخاب شد كه طي آن كنسانتره اي با عيار 64% آهن كل و 38% آهن فلزي توليد شد.