خط مشي‌گذاري فرهنگي بر مبناي مكتب حضرت علي (ع)

تصميم گيري در سطح كلان براي حل مسائل و مشكلات كلان توسط دولت‏ها براي رسيدن به مصالح و منافع عامه مردم را خط‌مشي‌گذاري مي‌گويند. كه فرآيند آن به طور كلي بعد از احساس مشكل و ادراك مشكل شامل تدوين خط مشي، اجراي خط‌مشي و ارزيابي خط‌مشي مي‌شود. بايد توجه داشت كه علم خط‌مشي‌گذاري عمر چنداني نداشته، اما به دليل تاثيرات عميق آن در برطرف كردن مشكلات و مسائل عامه جامعه در زمينه‏هاي مختلف از جمله خط‌مشي‌گذاري فرهنگي، خط‌مشي‌گذاري فضاي مجازي و خط‌مشي‌گذاري اقتصادي و غيره، از اهميت ويژه‌اي برخوردار شده و مورد توجه و اقبال ويژه‌اي قرار گرفته است. يكي از حوزه‏هاي خط‌مشي گذاري، فرهنگ است. اما به دليل پيچيدگي موضوع فرهنگ و وسعت قلمرو تحقيقات در زمينه شناخت شناسي فرهنگ و از همه مهمتر عدم وجود ساختار، فرآيند خط‌مشي‌گذاري كه خود امري نيازمند دقت و تمركز است، در اين زمينه بسيار پيچيده مي‌شود؛ بنابراين خط‌مشي‌گذاري فرهنگي نسبت به ساير زمينه‏ها حائز اهميت و دقت فراواني از سوي خط‌مشي گذاران مي‌باشد. خط مشي فرهنگي نوعي خط مشي عمومي‌است كه عرصة فرهنگ را در كانون توجه خود دارد. سيره فرهنگي امام علي (ع) در نهج‌البلاغه نمود مي‌يابد. نهج البلاغه مجموعه‌اي از كلمات كسي است كه خود را امام، رهبر و‌هادي جامعه مي‌داند. نهج البلاغه كه نقش اول را در فرهنگ سازي دارد، محتوي فرهنگ عمومي‌و خصوصي جامعه مي‌باشد. در واقع، نهج البلاغه آينه تمام نماي راه‌ها و چاه‌ها، سعادت‌ها و شقاوت‌هاست. در اين تحقيق سعي شده از تا در مورد خط مشي گذاري فرهنگي و دليل توجه و پرداختن به آن پرداخته شود و مطالبي در مورد خط مشي، خط مشي‌گذاري فرهنگي، رويكردهاي مطرح در زمينه خط‌مشي‌گذاري فرهنگي، خط مشي گذاري و اسلام، تأثيرگذاري آموزه‌هاي ديني در خط مشي گذاري فرهنگي، فرهنگ سازي از ديدگاه امام علي (ع) ارائه شده است. در نهايت با توجه به مطالب ارائه شده به نتيجه گيري در مورد خط مشي‌گذاري فرهنگي و پيشنهادهايي در اين زمينه پرداخته شده است.