ملاحظه توسعه منطقه‌اي فضاي كسب و كار در كارآفريني و فناوري

جرقه‌هاي پيشرفت فناوري، اغلب توسط كارآفرينان و فن آفرينان زده مي شود.كارآفرنيان از ويژگيهاي خاصي چون بصيرت، جسارت، ابتكار، تعهد، پشتكار، تفكر مستقل، انگيزه، موفقيت و آرمانگرايي برخوردارند. اكثر آنها علاقه ويژه‌اي به يك فناوري خاص داشته و از مهارت هاي انگيزشي بالا و شخصيت حكمران برخوردارند. كارآفرنيان موفقي كه از شم بازاري نيز برخوردار باشند، قدرت ماندگاري بالايي دارند. لكن براي بروز استعدادها و ظرفيتهاي كارآفرينان، وجود محيطي مستعد و كارآفرين و به عبارتي فضاي كسب و كار مناسب الزامي است. به اين دليل است كه فضاي كسب وكار و بررسي آن توسط سازمانهاي مالي بزرگ از جمله بانك‌ها مورد توجه قرار گرفته و شاخص‌هاي توسعه براي بررسي و محاسبه‌ي آن ارائه شده است. اين مساله چند سالي است كه در محور توجه دست‌اندركاران تدوين قانون و سياستمداران كشور از جمله مركز پژوهش‌هاي مجلس و وزارت كار و امور اجتماعي نيز قرار گرفته و اختصاص چهارده ماده از برنامه ششم توسعه اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي و بخشي از سياستهاي كلي اشتغال به بهبود فضاي كسب و كار دليلي بر اهميت آن دركشور است. با توجه به همين مساله در اين مقاله ابتدا به بررسي فضاي كسب و كار كشور پرداخته مي‌شود، سپس نگاهي به برنامه ششم توسعه اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي و سياستهاي كلي اشتغال خواهيم داشت و در نهايت به بررسي نقش آن در توسعه كارآفريني و فناوري جوامع كم‌برخوردار با رويكردهاي تعادل‌بخشي پرداخته مي‌شود.