مطالعه كيفي معماري بومي روستاي اورامان از منظر پايداري زيست محيطي

Qualitative study of the vernacular architecture of Oraman village in terms of environmental sustainability

در قرن حاضر معماران همواره در جستجوي يافتن راه كارهاي جديد براي بهروري از منابع طبيعي و تلاش براي تقويت رابطه انسان با طبيعت به واسطه شكل و فرم‌هاي معماري بوده اند؛ رابطه‌اي كه از گذشته وجود داشته و با گذر زمان شكل متفاوتي پيدا كرده است. معماري بومي به عنوان ميراثي از گذشتگان درون جوامع رشد مي‌كند كه در خلوص انديشه و احترام به طبيعت موضوعيست بسيار مهم و به بررسي روابط ميان انسان و محيط طبيعي مي‌پردازد و تلاش آن همسازي انسان با طبيعت به منظور بقا با آن است. امروزه توجه به پايداري زيست محيطي به منظور رفع مشكلات زيست محيطي چالشي است كه معماران با آن روبرو هستند. هدف بنيادين پژوهش بررسي چگونگي بكارگيري عناصر طبيعي در ساختار پلكاني منطقه، اجزاي تشكيل‌دهنده آن‌ها و نحوه تعامل اين عناصر با معماري بومي منطقه مي باشد. در اين پژوهش با استفاده از مطالعات كتابخانه‌اي به جمع‌آوري داده‌ها پرداخته، سپس با تجزيه و تحليل كيفي و به كمك روش توصيفي-تحليلي محتواي آن مورد ارزيابي قرار گرفته است. پژوهش حاضر درصدد پاسخ گويي به پرسشي است كه چگونه ساختار معماري بومي اين منطقه منجر به رفع مشكلات پايداري زيست محيطي شده است؟ نتايج اين تحقيق بيانگر آن است كه استفاده از عناصر موجود در اين منطقه و شكل و ساختار كلي معماري آن منجر به افزايش پايداري زيست محيطي شده و وابستگي تعامل معماري بومي با جامعه و محيط طبيعي منجر به سازگاري آن طي اعصار مختلف در يك منطقه با شرايط اجتماعي، اقليمي و فناوري گشته است.