رابطه ي ريسك ادراك شده جوامع ميزبان و ميزان حمايت آنها از توسعه گردشگري در دوران همه گيري كوويد-19

The relationship between residents’ perceived risk and support for tourism during the COVID-19 pandemic

حضور گردشگران در دوران شيوع كرونا، به عنوان يك تهديد، منجر به احساس پريشاني و استرس در زندگي ساكنان مي شود و اين امر مي تواند بر ميزان حمايت آنها از توسعه گردشگري در آينده تاثير بگذارد. مي توان اينگونه برداشت نمود كه در همچين شرايطي جوامع ميزبان هزينه هاي حضور گردشگران را بيش از منافع حاصل از آن دانسته و به مثابه قبل، از حضور گردشگران استقبال نمي كنند. تحقيق حاضر به دنبال پاسخگويي به اين سوال است كه آيا جوامع ميزبان با توجه به وجود ريسك هاي سلامتي در ارتباط با همه گيري كوويد-19 هنوز از توسعه گردشگري حمايت مي كنند. اين تحقيق بر حسب هدف كاربردي و بر حسب ماهيت و روش توصيفي- همبستگي است. جامعه آماري تحقيق ساكنان مناطق گردشگرپذير استان كرمانشاه مي باشد. از روش نمونه گيري تصادفي طبقه بندي شده براي انتخاب نمونه ها استفاده شد. براي جمع آوري داده ها از پرسشنامه استاندارد استفاده شد كه براي سنجش روايي آن از نظر صاحبنظران، و جهت سنجش پايايي از شاخص آلفاي كرونباخ استفاده شد. به منظور آزمون فرضيات تحقيق و اعتبار سنجي مدل از تكنيك‌هاي تحليل عاملي تاييدي چندسطحي با كمك نرم افزار LISREL استفاده شده است. نتيجه آزمون فرضيه ها نشان داد ساكنان كرمانشاه گردشگران ورودي را به عنوان منبعي از ريسك قلمداد مي كنند كه احتمال آلودگي به كوويد-19 را افزايش داده و باعث مختل شدن فعاليت هاي خارج از خانه آنها شده است، و اين ريسك ادراك شده، هم بصورت مستقيم و هم از طريق متغير ميانجي همبستگي عاطفي، ميزان حمايت آنها از گردشگري را تحت الشعاع قرار داده است. در پايان، بر مبناي نتايج تحقيق چند پيشنهاد كاربردي جهت بازگشت اعتماد به جامعه و بهبود سطح پذيرش و رفتار جامعه ميزبان در قبال حضور مجدد گردشگران در استان و در راستاي برنامه ريزي و توسعه مجدد گردشگري ارائه شده است