فرهنگ بهزيستن در هورامان

welfare culture in horaman

سپاس و ستايش بي آلايش، به درگاه دادار ازل و خداي اوّل باد كه تاج لَقَد كرّمنا را بر تارك انسان نهاد و او را به ديباي خلافت و كسوت كرامت، بر بحر و برً و افلاك و عالم خاك، برتري داد و سروري بخشيد آدمي را ميراث اين دنياي دون و اين خاكدانِ زبون و جهان پر جنون كرد تا با مَدد از رحمانيت و فاعليت ذاتِ خداي قادر و لَم يَلِد وَ لَم يُولَد، جهان را مسخرخويش كند و پهن دامنِ هستي را با همه چين و چروك ناسازش، زيبنده ي زندگي سالم و آرام خود كند.ديار ديرينه پاي هورامان، كه قدمتي به ديرينگي دنياي قديم دارد همچون ديگر بلاد رَبع مسكون با دست توانا وديده ي بيناي خويش، و با خِرد ذاتي و جمعي كه محصول هم انديشي و تبادل و تفاهم است، اين كوه هاي سترگ و قله هاي بزرگ و اين طبيعت تندخو وستيزه رو و ناهموار را چنان رام و به كام كرده كه چوب وسنگ و تراشه و خراشه ي آن، به هنري بي بديل ونقشي جليل و اثري جميل تبديل شده است و بافرهنگ بالا و پويشي والا، و با بهره گيري از مكتب قرآن و مشرب عرفان و تعاون و تعامل با ديگر مرزها و مذهب ها به زندگي مسالمت آميز و خاطره خيز دست يافته است تا جايي كه جهان بعد از ثبت جهاني عزم ديدار اين نگارستان را كرده است نگارنده اين سطورتصوير اين گفتارش را در كالبد شعر وقالب مثنوي ودر بحر رَمل مسدس محذوف تقديم بارگاه سليماني بزرگانش مي كند تا كه مقبول اُفتد و چه در نظر آيد، به اميد آن كه با استعانت واستمداد از يگانه عالم و خداي با كَرم و لطف ناقدان و داوران بِخرد توفيق قرائت اين مقال را در آن مَقام بيابم با سپاسي و درودي از بن جان بر همگان و نكته دانان باد.