بررسي مقابله‌اي شخصيت‌هاي زن «ننه دلاور» اثر برتولت برشت و پيراهن، لنگ، سرتاسري» اثر محسن سراجي

ادبيات هر ملت، تصوير زنده‌اي است از هر آنچه بر آن ملت گذشته و يا در حال گذران است. ادبيات به مثال رشته‌اي مي‌ماند كه پيوندي ناگسستني با واقعيت جوامع دارد؛ اين پيوند ناگسستني به‌وضوح در آثار تاريخي، حماسي، پايداري جوامع قابل‌رؤيت است كه ادبيات پايداري يكي از بهترين گزينه‌ها براي مطالعه‌ي وقايع پايداري ملت‌ها است كه نه‌تنها چنين حقيقت‌هايي را بازگو مي‌كند بلكه كمك مي‌كند كه رفتار مردمان آن جامعه نيز موردبررسي قرار گيرد. در مقاله حاضر، سعي بر آن است كه بامطالعه و بررسي دو اثر ننه دلاور و فرزندان او (1941) از برتولت برشت و پيراهن، لنگ، سرتاسري (1396) از محسن سراجي با بهره‌گيري از ادبيات تطبيقي با مكتب تئوري تنوع (چيني)، دو رفتار كليدي گوناگون كه ممكن است در جوامع از سوي زنان جامعه به چشم بخورد، بررسي شود؛ ازاين‌رو به مطالعه‌ي دو بازخورد رفتاري «خودبيني و طمع» در نقش ننه دلاور در اثر ننه دلاور و فرزندان او و «فداكاري و پايداري» در نقش مريم در اثر پيراهن، لنگ، سرتاسري در زمان جنگ پرداخته‌شده كه خود مي‌تواند نمونه‌هايي از زنان هر جامعه‌اي باشد كه يا شاهد جنگ بوده يا خود آن را تجربه كرده‌اند؛ همچنين، درمي‌يابيم كه نه‌تنها مقاومت‌ها و پايداري‌ها ريشه‌ي اسلامي دارند، بلكه زن در ادبيات پايداري اسلامي ايران، همانند شخصيت اصلي نمايشنامه‌ي سراجي، هماره نقشي پايدار و مقاوم داشته است.