سبك استقبال‌هاي مولانا صائب از غزل‌هاي مولوي

سرودن غزل‌هاي عرفاني و استقبال و تأثيرپذيري از غزل‌هاي مولوي از خصوصيات شناخته‌شده سبك هندي نيست. اما اين‌ها را مي‌توان از ويژگي‌هاي سبك فردي، به ويژه سبك فكري صائب تبريزي و بيدل دهلوي دانست كه به ترتيب بزرگ‌ترين سرايندگان شاخه‌‌هاي ايراني و هندي سبك هندي به شمار مي‌روند. صائب دست‌كم به استقبال پنجاه غزل كليات شمس رفته و در پايان آن‌ها از مولوي نام برده است. مولانا بزرگ‌ترين سرايندۀ غزل‌هاي عرفاني است و صائب هم در اين شيوه از پيروان اوست. زبان هر دو سراينده به علل گوناگون و به شكل‌هاي متفاوتي به سادگي گرايش دارد. از جنبۀ ادبي نيز بايد گفت كه مولانا پيرو محتواي سخن خود به اغراق و حس‌آميزي و متناقض‌نما دست مي‌‌يابد و صائب اين‌ها را به همراه بسياري آرايه‌‌هاي ديگر به پيروي از سبك زمانۀ خود و براي مضمون‌آفريني مي‌خواهد. مقالۀ حاضر مي‌كوشد سبك استقبال و تقليد صائب از مولوي را از خلال بررسي جنبه‌‌هاي گوناگون فكري، زباني و ادبي يكي از غزل‌هاي مولوي و تطبيق آن با غزل صائب بررسي كند كه صائب در آن بيش‌ترين تأثير را از مقتداي خود پذيرفته و يكي از كامل‌ترين نمونه‌‌هاي سروده‌‌هاي عرفاني خويش را به يادگار گذاشته است. بدين ترتيب مشخص خواهد شد كه صائب در چه جنبه‌‌هايي از مقتداي استقبال خود تقليد مي‌كند و در كدام زمينه‌‌ها نمي‌تواند به گرد استاد پيشينه برسد يا موفق مي‌شود استقلال سبك خويش را حفظ كند و ويژگي‌هاي سبك هندي پررنگ باقي مي‌مانند.