بررسي تطبيقي ويژگي هاي اخلاقي ايرانيان در عهد صفويه و قاجاريه با تاكيد بر سفرنامه ها

A comparative study of the moral characteristics of Iranians during the Safavid and Qajar periods with an emphasis on travelogues

هدف از انجام اين پژوهش بررسي تطبيقي ويژگي ها اخلاقي ايرانيان در عهد صفويه و قاجاريه با تاكيد بر سفرنامه ها مي باشد. سفرنامه ها از منابع مهم بررسي و شناخت ويژگي هاي فرهنگي و اجتماعي جوامع هستند، با استفاده از اين منابع مي توان عقايد، اخلاق، آداب و رسوم عمومي جامع ايران را نيز از زاويه اي متفاوت بررسي نمود. سياحان و سفرنامه نويسان افرادي هستند كه غالباً مشاهدات خود را بدون تعصب و با بي طرفي نوشته و منتقل مي كنند. اين پژوهش با رويكرد تطبيقي و با روش برودي انجام شده است. در يافته ها به بررسي مولفه هايي همچون عوامل زمينه ساز اخلاقي، فضيلت هاي اخلاقي، رذيلت هاي اخلاقي، معيار هاي اخلاقي، دين و اخلاق و اخلاق در مسائل اجتماعي در دو دوره ي صفويه و قاجاريه پرداخته شد. نتايج پژوهش نشان داد كه بر مبناي سفرنامه ها مي توان دريافت كه فرهنگ غني ايرانيان از دلايل برجستگي هاي اخلاقي است كه البته نبايد با وجود اين برجستگي ها چشم بر روي ضعف هاي اخلاقي فرو بست.