بررسي آرايه هاي ادبي عاشقانه ي بيژن و منيژه ي شاهنامه ي فردوسي با تأكيد بر صنعت اغراق

Examining the romantic literary arrays of Bijan and Manijeh of Ferdowsi s Shahnameh with an emphasis on the exaggeration

موضوع غالب در منظومه هاي حماسي جنگاوري، پهلواني و شهسواري است؛ امّا عشق نيز به اقتضاي امر در آن ها به چشم مي-خورد. وجود عاشقانه ي«بيژن و منيژه» در شاهنامه بهانه اي است در راستاي داد و دهش، حفظ ارزش هاي ايراني و انساني، به دست آوردن آزادي و نيز، كارنامه ملّتي مقاوم كه خواهان صلح و شادي است. سخن حكيم توس از جزالت الفاظ و استحكام معاني و حسن تركيبات برخوردار است و استفاده از واژه هاي مناسب و متناسب، بيشترين تأثير را بر زيبايي سخن دارد. اين پژوهش به روش كتابخانه اي و به شيوه ي توصيفي تحليلي نگاشته شده است. مقاله ي حاضر بر اين است تا به اين پرسش ها پاسخ گويد: كاربرد صنايع ادبي در عاشقانه ي بيژن و منيژه شاهنامه ي فردوسي چگونه است؟ صنعت اغراق به عنوان يكي از عناصر اصلي حماسه چگونه قابل تفسير است؟