دلايل موضع گيري هاي ائمه(ع) در برابر قيام ها و خون خواهي هاي شيعيان زمان امويان و عباسيان

The reasons for the stances of the imams (a.s.) against the uprisings and bloodshed of the Shiites during the Umayyad and Abbasid periods.

همواره در طول تاريخ حق و باطل رو در روي هم قرار داشته و در ستيز با يكديگر بوده اند. اين مسأله از زمان بعثت پيامبر اسلام(ص) تا بعد از رحلت پيامبر(ص) توسط همان كفر و الحاد، البته اين بار در لباس ديگري، حكومت اسلامي را از مسير اصلي خود منحرف ساخته و حذف اهل بيت به عنوان نواب پيامبر(ص) و برگزيدگان الهي را در دستور كار خود قرار داده اند. با توجه به اعتقادهاي شيعه در موضوع حكومت و اوضاع و احوال حاكم بر دوره خلفاي اموي و عباسي و ظلم و جور و بي عدالتي هاي بيش از اندازه ايشان، در اين دوره ها مرداني از شيعيان و علويان به پا خاستند و با حركت هاي اصلاحي خود سعي كردند مانع ستمگري ها و يكه تازي هاي امويان و عباسيان گشته و حتي حكومت را از دست غاصبان نجات داده و به مسير اصلي آن باز گردانند. اين حركات به صورت فردي و جمعي، اغلب بعد از شهادت امام حسن عليه السلام شروع شد و با نهضت عاشورا اوج گرفت. مهم ترين اين جنبش هاي شيعي كه در اين مقاله مورد بررسي قرار گرفته عبارتند از: قيام توابين، قيام مختار، قيام زيد، قيام محمد نفس زكيه، قيام ابراهيم بن عبدالله برادر محمد نفس زكيه، قيام ابن طباطبايي حسني، قيام حسن بن زيد حسني و قيام شهيد فخ، و همچنين در اين مقاله بررسي شخصيت رهبران اين قيام ها و مواضع ائمه عليه السلام نسبت به اين قيام ها و ارتباط ايشان با رهبران قيام ها پرداخته شده است.