مدل پويايي سيستم توسعه كارآفريني زنان ايران

در ايران زنان بيش از نيمي جمعيت كشور را تشكيل مي دهند اما نرخ مشاركت اقتصادي آنان 4/13 درصد است. رشد 7 درصدي سهم زنان در راه اندازي كسب و كار در دهه اخير، نشان دهنده آغاز موج حركت كارآفريني زنان در ايران است. با اين وجود درصد اشتغال زنان در ايران با توجه به سهم بالاي تحصيلات عالي نامناسب است. پژوهش حاضر ضمن بررسي ادبيات كارآفريني زنان، ابعاد و محرك هاي توسعه كارآفريني زنان ايران را شناسايي و مبتني بر روش شناسي پويايي سيستم با مشاركت گروهي خبرگان به طراحي مدل پويايي سيستم توسعه كارآفريني زنان ايران به منظور درك تعاملات پيچيده و تعيين روابط علّي و معلولي مسئله توسعه كارآفريني زنان ايران پرداخته است. براي اين منظور ابتدا مسئله كارآفريني زنان در چهار زير سيستم عوامل و پيامدهاي اقتصادي و مالي؛ عوامل و پيامدهاي فرهنگي و اجتماعي؛ عوامل و پيامدهاي سياسي و ساختاري و عوامل و پيامدهاي شناختي و رفتاري مورد بررسي قرار گرفت. در ادامه با مشاركت خبرگان نمودار علّي مسئله توسعه كارآفريني زنان ايران طراحي و به تشريح برخي حلقه هاي علّي مسئله شامل حلقه-هاي تقويت تاب آوري زنان كارآفرين؛ تقويت هوشياري كارآفرينانه زنان؛ تقويت پياده سازي ايده هاي كارآفريني پرداخته شد. يافته هاي پژوهش نياز به تغيير نقش نگرش مردسالاري و نابرابري جنسيتي جامعه را در حمايت توسعه كارآفريني زنان برجسته ساخته و بر آموزش مهارت هاي كارآفريني زنان، يادگيري از شكست ها و نقش رسانه ها در آگاهي جامعه از حقوق زنان را مورد تاكيد قرار مي دهد. به طور كلي دستيابي به سياست هاي توسعه كارآفريني زنان ايران با در نظرگرفتن روابط علّي محرك هاي توسعه كارآفريني با توجه به تغيير نگرش فرهنگي و اجتماعي در طول زمان با نگاهي سيستمي فراهم خواهد شد.