مدل ارزيابي سطح تفكر سيستمي سازمان (مطالعه موردي: يك شركت نفتي ايران)

با توجه به وجود مشكلات و مسائل عديده در سطح جامعه انتظار آن را داريم كه مشكلات و مسائل مربوطه به تدريج حل شوند. اما با مراجعه به سازمان هاي متولي متوجه مي شويم كه تمهيدات مناسب جهت حل آن مشكلات، اجرا نمي گردد. در اين راستا لزوم تحليل كسب و كار سازمان ها و تعيين راهكارهاي بهبود در حوزه هاي مختلف سازماني كاملا واضح و روشن است. هرچند در عمل مشاهده مي كنيم كه پروژه هاي بهبود در آن سازمان ها به دليل همكاري نامناسب كارمندان، حمايت ناكافي مديران و فرهنگ سازماني نامطلوب يا در مرحله برنامه ريزي و يا در مرحله اجرا به موفقيت نمي رسند. براساس مدل هاي يادگيري سازماني و سازمان يادگيرنده به نقش و اهميت مدل هاي ذهني پي مي بريم. با توجه نقش سبك تفكر در مدل ذهني و ارتباط انواع تفكرات با تفكر سيستمي، سازمان ها داراي سطوح مختلفي از تفكر سيستمي برخوردارند. در اين راستا بايد ديد كه آيا سازمان از سطح مناسب تفكر سيستمي جهت انجام پروژه هاي توانمندساز اعم از تحليل و بهبود كسب و كار، تحليل و بهبود فرآيند، توسعه سازمان و موارد اينچنيني برخوردار است. اين تحقيق در راستاي تعيين يك مدل ارزيابي مناسب براساس نظر خبرگان به منظور ارزيابي سطح تفكر سيستمي سازمان است. در مدل ارائه شده 3 شاخص اصلي ميزان تفكر مثبت، ميزان نگرش سيستمي و ميزان تعامل مبتني بر تفكر سيستمي و 33 معيار تعيين شده است. طبق مطالعه موردي يك شركت نفتي ايران طبق مدل دلفي فازي مشخص شد كه آن شركت در سطح تقابل تفكرات با تفكر سيستمي قرار داشته و براين اساس لزوم اتخاذ تمهيدات مناسب در جهت ارتقاي تفكر سيستمي در سطح آن شركت، لازم و ضرور است. پيشنهاد تحقيق به كارگيري مدل ارائه شده جهت ارزيابي سطح تفكر سيستمي در سازمان ها و شركت هاي مختلف و در ادامه اجراي آموزش ها و رويكردهاي مناسب جهت ارتقاي سطح تفكر سيستمي در سازمان ها و شركت ها قبل از اجراي هر پروژه بهبود سازماني است.