بررسي تأثير پارامترهاي مؤثر بر مقاومت فشاري و خوردگي در بتن سبك ژئوپليمري

بتن ژئوپليمري، از بتنهاي نويني است كه توانسته ميزان استفاده از سيمان در بتن را به صفر برساند و يا بسيار محدود كند. اين بتن تركيبي از يك پيشماده مانند سرباره و يك محلول قليايي مانند هيدرووكسايد مي باشد. يكي از انواع بتن هاي ژئوپليمري، بتن سبك ژئوپليمري است. در اين نوع بتن سبكدانهها، پوكهها و يا سنگدانههاي بازيافتي سبك به صورت جزئي و يا كلي جايگزين سنگدانههاي طبيعي ميشود. دراين پژوهش عملكرد بتن سبك ژئوپليمري با بررسي پارامترهايي مانند تاثير سبكدانه ليكا، نسبت محلول به چسباننده، نسبت محلول سديم سيليكات به محلول سديم هيدروكسايد و غلظت محلول سديم هيدروكسايد بررسي شده است. بدين منظور نمونههاي مختلف بتن سبك ژئوپليمري ساخته شد و تحت آزمايش مقاومت فشاري و آزمايش خوردگي قرار گرفت . بررسي نتايج نشان مي دهد، افزودن سبكدانه ليكا، افزايش نسبت سديم سيليكات به سديم هيدروكسايد و افزايش نسبت محلول قليايي به چسباننده منجر به كاهش مقاومت فشاري و افزايش خوردگي مي گردد. همچنين افزايش غلظت محلول سديم هيدروكسايد سبب افزايش مقاومت فشاري و كاهش خوردگي مي گردد.