مروري بر تأثير نانومواد در بهبود عملكرد قير و مخلوط آسفالتي در برابر خرابي شيارشدگي

روسازي هاي آسفالتي به دليل اينكه در معرض بارهاي مكرر و همچنين در برابر شرايط آبوهوايي متفاوت قرار مي گيرند، دچار خرابي هاي مختلفي از جمله ترك خوردگي، خستگي، حساسيت رطوبتي و مهم ترين آن شيارشدگي در سطح روسازي مي شوند. به همين دليل ساختار روسازي بايد مقاومت خوب و كافي را دارا باشد تا در برابر عوامل خارجي، دچار خرابي نشود. يكي از اصلي ترين مصالح روسازي كه در عملكرد آسفالت نقش بسزايي دارد، قير ميباشد. قير در عين حال كه درصد بسيار كمي از مخلوط آسفالتي را به خود اختصاص مي دهد، در عملكرد و كارايي آسفالت تاثير بسيار زيادي دارد اما زماني كه در معرض شرايط شديد مانند دماهاي بالا قرار مي گيرد، باعث ايجاد خرابي شيارشدگي در روسازي ها مي شود. از اين رو نياز يك ماده ثانويه به عنوان افزودني در مخلوطهاي آسفالتي ديده ميشود. در اين راستا محققين در سال هاي گذشته به دليل توانايي نانومواد، به مطالعه انواع نانو در زمينه بهبود عملكرد روسازي و كاهش خرابي شيارشدگي پرداخته اند. در اين مطالعه قصد داريم به بررسي تاثير نانومواد بر خرابي شيارشدگي كه يكي از اصلي ترين و مهم ترين خرابي هاي روسازي است، بپردازيم. نتايج مطالعات نشان مي دهد كه استفاده از نانومواد در صنعت روسازي نقش بسزايي دارد و باعث كاهش قابل توجه خرابي شيارشدگي مي شود.