حقوق بشر و صلح در پرتو قوانين اساسي

حقوق بشر از جمله مباحث بنياديني است كه جوامع بشري، فلاسفه، دانشمندان، مصلحان اجتماعي، اديان و پيامبران در راستاي تحقق آن تلاش فراوان نموده و در اين راستا از ابزارهاي گوناگون استفاده نموده‌اند كه شاخص ترين و مهم ترين آن تدوين قانون و در راس آن تدوين قانون اساسي يك جامعه است. واژه حقوق بشر و صلح را مي‌‌توان مكمل يكديگر و داراي يك ارتباط مستقيم و معنادار دانست چرا كه صلح و برقراري آن يكي از حقوق اساسي و مهم انسان‌ها به حساب مي‌‎آيد و صلح حقيقي در پرتو اجراي حقوق بشر برقرار مي‌‌شود. پس از جنگ‌هاي جهاني اول و دوم كشورهاي توسعه يافته كوشيدند تا با اتكا و توجه به اسناد بالادستي همچون اعلاميه جهاني حقوق بشر و منشور ملل متحد اقدام به تدوين قانون اساسي نمايند كه مباني حقوق بشر و صلح به بهترين نحو ممكن در آن گنجانده شود، اگرچه نزديك به يك قرن پيش از آن بعضي از كشورها داراي قانون مدون بوده‌اند. مقاله پيشه‌رو با تكيه بر اعلاميه جهاني حقوق بشر و ديگر اسناد عالي حقوق بشري به بيان اشتراكات و انطباق اين حقوق در قوانين اساسي برخي كشورهاي جهان از جمله جمهوري اسلامي‌ ايران خواهد پرداخت.