صلحِ شهروندان؛ يوتوپيا يا واقعيتي مبتني بر ممارست در مهارتهاي نرم و سخت

صلح مانند تندرستي حالت طبيعي جوامع است استقرار صلح را همانند نوعي بهداشت هم در ميدان پيشگيرانه و هم در ميدان تهاجي مي‌توان دنبالش كرد با اذعان به اينكه ما در زندگي اجتماعي‌مان ناگزير از متفاوت بودن و مختلف بودن هستيم تفاوت‌هايي كه در نژاد، جنسيت، قوميت، مذهب، اقتصاد، سياست، اجتماع و فرهنگ؛ به‌عنوان واقعيتي پايدار در سرتاسر تاريخِ زندگي اجتماعي‌مان، احساس مي‌شود بنابراين آيا بايد وجود آن تفاوت ها -كه منجر به اختلافات ميشود- را مانند يك امر طبيعي پذيرا بود و در برانداختن آن نبايد كوشيد و يا مي‌توان بواسطه نرم‌افزارهايي به صلح رسيد. مسأله اين استكه؛ با وجود اين همه اختلاف و تفاوت درميان انسانها آيا دم از صلح زدن يوتوپيا است يا واقعيت كه بايد براي آن كوشيد. سؤال اصلي مقاله عبارتست از: چگونه مي‌شود در دو ميدان پيشگيري و تهاجمي در سطوح نهادهاي سه‌گانه (خانواده، جامعه و دولت) از لحاظ زماني و مكاني صلح را توسعه بخشيد؟ پاسخ اين سؤال با روش ساخت بندي و چارچوب نظري مديريت متعالي و با فرضيه زير؛(«تحقق و توسعه صلح نيازمند به مهارتهاي سخت و نرم با برجستهسازي مهارت نرم مي‌باشد زيرا نرم‌افزارهاي صلح در منابع، مباني و فهمه‌اي نهادهاي سه‌گانه وجود داشته و فعالند ولي در عمل دچار نوسان بوده كه نيازمند به تربيت و ممارست هستند») دنبال شده‌است. يافته‌هاي تحقيق نشان مي‌دهد كه؛ با ممارست و بكارگيري مهارتهاي نرم انساني و ساختاري در زندگي اجتماعي، در ميادين پيشگيري و تهاجمي مي‌توان صلح را در جوامع انساني ازجمله جمهوري ‌اسلامي ايران مشاهده كرد و توسعه بخشيد.